ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ :

Τεράστια επέτειος και... η μισή μερίδα ζηλωτών

Τεράστια επέτειος και... η μισή μερίδα ζηλωτών

Ο Στράτος Παζούλης αρθρογραφεί για τον Ηρακλή που έκλεισε 111 χρόνια ζωής

Το ποδόσφαιρο μπορεί να περνάει σίφουνας πραγματικός από τα γήπεδα κάθε αγωνιστική, να ενθουσιάζει ενδόμυχα τον κόσμο, αφού θεωρεί τη φετινή χρονιά αναγκαίο πέρασμα προς το όνειρο, δεν μπορεί όμως να στείλει μήνυμα ύπαρξης ουσιαστικό. Ο Ηρακλής παρ΄ όλα αυτά θεριεύει κι αντρειεύει , προς λύπη και συνάμα απορία ,εχθρών και φίλων (γιατί υπάρχουν και αυτοί και μάλιστα της οικογενείας) διατρανώνοντας την παρουσία του, με αφορμή τα 111 χρόνια της γένεσης του, την περασμένη εβδομάδα, μ΄ ένα καταιγισμό εκδηλώσεων από πλευράς Γ.Σ. , του μπάσκετ και του βόλεϊ.

 

Εβλεπες παντού πρόσωπα συνεπαρμένα. Χαρά στα μάτια, αλλά και αμφιβολία στο μυαλό για το άγνωστο (προς ώρας ) αύριο. Συνάμα εξαιτίας μιας πυρκαγιάς στο μέρος της καρδιάς, οι φλόγες πύρωσαν κάθε Ηρακλειδέα αφού η ανταπόκριση υπήρξε τεράστια, τόση ώστε το διαδίκτυο να κατακλυσθεί από εκατοντάδες αναρτήσεις δραστηριοτήτων κι εμπνευσμένων συνθημάτων. Καημός, πάθος και προσδοκίες μα και οργή μια γροθιά στα στόματα αμφισβητιών και στην προσχηματική ή όχι , δεν έχει σημασία ,σιωπή των «αρχόντων» πάσης φύσεως και χρωμάτων. Η εμπνευσμένη ομιλία της εκπροσώπου του Δήμου, Ιωάννας Κοσμοπούλου, στην έναρξη των «Ιβανοφείων» δεν κατάφερε να παρακάμψει την εκκωφαντική «απουσία» των υπολοίπων, δυστυχώς.

 

Και μόνο πολλοί «παρακατιανοί», τίμησαν με μηνύματα δοξαστικά τον τιμώμενο Ηρακλή και συγκλόνισαν. Βλέπεται, οι ευσχήμονες πάντα προτιμούν λάμψεις της… στιγμής που τους στραβώνουν ως χρυσός και αντιδρούν μόνο όταν τους πάρει και τους… σηκώσει, κάποια στιγμή, μια απρόσμενη καταιγίδα. Από την άλλη είχαμε και τη συνεχιζόμενη «αντίδραση» μιας φατρίας του διαδικτύου η οποία επιμένει να διχάζει και ταυτόχρονα να προκαλεί σκαλίζοντας ένα παρελθόν, σίγουρα σκοτεινό, το οποίο όμως επιχειρεί να το παρουσιάσει ως επαναλαμβανόμενο παρόν. Οι αντιδράσεις από προχθές άρχισαν να φουντώνουν και δικαίως τραυματίζοντας οπωσδήποτε το συναινετικό κλίμα που έχει δημιουργηθεί. Από την άλλη. Ο «σιωπηρός» κόσμος του Ηρακλή δεν ζητάει πολλά στην παρούσα φάση.

 

Συμμετέχει στη προσπάθεια με πάθος και αποφασιστικότητα. Και επιθυμεί. Να μαζεύονται, να τα λένε, να χτυπάει ο ένας στη πλάτη τον άλλο, χωρίς πολλά λόγια και στην πράξη να αποδεικνύουν όσα ήθελαν να πουν στο μεταξύ τους. Ευχόμενοι και ταυτόχρονα μαχόμενοι ώστε ο Ηρακλής στο τέρμα της παρούσας διαδρομής του να ξαναφορά την «κλεμμένη» του λεοντή και να κραδαίνει στο χέρι το «κατασχεμένο» του ρόπαλο του. Σα να λέει δηλαδή. «Δεν μπορεί καθένας από την πλευρά του να διεκδικεί την Ηρακληδοσύνη, απλώνοντας τα ζωνάρια του για καβγά αντί να προτείνει: Αντε ρε παιδιά. Πάμε χέρι, χέρι, πάμε όλοι μαζί».

 

 

X